روانشناس بالینی

تماس و رزرو

روانشناس بالینی

تماس و رزرو

روانشناس بالینی

روانشناس بالینی یکی از شاخه‌هاي رشته‌ي روانشناسی است، که عده کثیری از روانشناسان در این زمینه مشغول به کار هستند.

به دلیل اهمیت و گسترش روزافزون این حیطه از روانشناسی بررسی کوتاهی از روانشناسی بالینی و روانشناس بالینی (به عنوان یک متخصص در این زمینه) بپردازیم.

روانشناسی بالینی چیست؟

از روانشناسی بالینی تعاریف متعددی وجود دارد که به دو مورد از آن‌ها اشاره می‌کنیم:

به عنوان مثال: انجمن روانشناسی آمریکا، روانشناسی بالینی را هنر و فنی که با مسائل سازگاري انسان‌ها سر و کار دارد، تعریف می‌کند.

در تعریفی دیگر از روانشناسی بالینی می‌توان به تعریف آرتور اِس ربر، روانشناس معاصر اشاره کرد که بیان می‌کند: روانشناسی بالینی حوزه‌اي از روانشناسی است که با رفتارهاي ناسازگار و غیر عادي آدمی سر و کار دارد.

اما یکی از کامل‌ترین تعاریف در مورد روانشناسی بالینی تعریف جی. اچ. رسنیک می‌باشد.

او معتقد است که: روانشناسی بالینی شامل تحقیق، تدریس و ارائه خدماتی در زمینه شناخت، پیش‌بینی و تسکین ناسازگاری‌ها و ناراحتی‌های هیجانی، رفتاری، روانشناختی و اجتماعی است.

روانشناس بالینی کیست؟

روانشناسی بالینی بزرگترین حوزه در بین حوزه‌های روانشناسی است و بیشترین شمار روانشناسان را روانشناس بالینی تشکیل می‌دهند.

این متخصصان سروکارشان با کاربرد اصول روانشناختی در امر تشخیص و درمان اختلالات هیجانی و رفتاری، از جمله:

افسردگی، اضطراب، روان‌پریشی، اختلالات شخصیت، عقب ماندگی‌های ذهنی، مشکلات جنسی، ناسازگاری‌ها، اعتیاد دارویی، تعارض‌های زناشویی و خانوادگی و… است.

به طور کلی درمان بعضی از جدی‌ترین اختلالات روانشناختی بر عهده روانشناس بالینی می‌باشد.

با وجودی که روانشناسان بالینی غالبا در مراکز درمانی و بهداشتی کار می‌کنند اما پزشک نیستند و دارو تجویز نمی‌کنند،

در عوض این متخصصان باید مهارت زیادی در ارتباطات انسانی داشته باشند، داشتن خلاقیت و ابتکار در انتخاب برنامه‌های درمانی نیز اهمیت زیادی دارد.

این روانشناسان باید از نظر عاطفی بسیار قوی باشند تا در طی فرآیند درمان تحت تاثیر ناراحتی‌ها و مشکلات مراجعان خود قرار نگیرند، چون این مسئله ممکن است روند درمان را مختل کند.

وجه تمایز این متخصصان با سایر روانشناسان، نگرش بالینی آن‌ها نسبت به اختلالات و بررسی عمیق‌تر و حرفه‌ای‌تر اختلالات روانی می‌باشد.

کار روانشناس بالینی از جهاتي شبيه کار هنرمندان و از جهاتي شبيه کار دانشمندان است.

شبيه کار هنرمندان است زماني که يک روانشناس بالینی در قضاوت‌هاي تشخيصي يا تصميم‌گيري‌هاي درماني خود بيشتر بر مهارت، تجربه و قواي ذهني و شهودي خود متکي است.

شبيه کار دانشمندان است زماني که يک روانشناس بالینی از روش‌هاي تحقيق و فرمول‌ها و پيش‌بيني‌هاي آماري در کار خود استفاده مي‌کند.

به طور کلی روانشناسان بالینی باید در سه حوزه زیر مهارت کافی داشته باشند:

  • تشخیص:

    عبارت است از شناخت علت و چگونگی شکل‌گیری بیماری‌های روانی. روانشناسان بالینی همچنین باید در شناخت علائم و سیر بیماری‌های روانی نیز تخصص داشته باشند‌.

    تشخیص می‌تواند به وسیله مشاهده، مصاحبه و آزمون‌های روانشناختی صورت گیرد.

  • درمان:

    کشف و استفاده از روش‌های روانشناختی برای بهبود مشکلات روانی و رفتاری فرد.

    درمان روانشناسان بالینی اغلب به صورت انفرادی صورت می‌گیرد، ولی در مواردی مانند خانواده درمانی، درمان اعتیاد و… ممکن است که از گروه درمانی استفاده کنند.

  • پژوهش:

    پژوهش‌های روانشناسان بالینی برخورد علمی، آزمایشگاهی و یا کلینیکی برای پیشرفت و توسعه دانش بشری در زمینه رفتار انسان تعریف می‌شود.
    در میان فعالیت‌های ذکر شده در بالا تشخیص و درمان جز وظایف اصلی یک روانشناس بالینی به شمار می‌روند.

حوزه‌های دیگری نیز وجود دارند که روانشناسان بالینی می‌توانند در آن‌ها به فعالیت بپردازند:

  • آموزش:

    روانشناسان بالینی می‌توانند در دانشگاه‌ها به تدریس واحد‌هایی مانند: آسیب شناسی روانی پیشرفته، مصاحبه، نظریه‌های شخصیت، روانشناسی عمومی و… بپردازند.

  • نظارت بالینی: روانشناسان بالینی می‌توانند در دانشگاه‌ها و دوره‌های کارورزی بر دانشجویان و کارورزها نظارت داشته باشند.

  • مشورت:

    یکی از فعالیت‌های مهم روانشناسان بالینی مشورت دادن است. این روانشناسان می‌توانند به مشورت‌های بالینی در جهت پیشگیری از آسیب‌های روانشناختی بپردازند.

    روانشناسان بالینی همچنین می‌توانند در مورد انواع مسائل روانشناختی به سازمان‌ها و حیطه‌های شغلی مشاوره دهند.

  • اموراجرایی:

    بسیاري ازروان شناسان بالینی، درگیر مدیریت یا اداره کردن سازمان‌های مرتبط می‌شوند. در حقیقت کاراجرایی پس از روان درمانی و تدریس، متداول‌ترین کار روان شناسان بالینی است.

متخصصانی که روانشناسان بالینی ارتباط نزدیکی با آن‌ها دارند و بعضا از آن‌ها کمک می‌گیرند، عبارت‌اند از:

روانپزشکان، روانشناسان مشاوره، مددکاران اجتماعی، روانشناسان مدرسه، روانشناسان کودک و نوجوان، روانشناسان توان‌بخشی، روانشناسان سلامت، روان پرستاران، خانواده درمانگر‌ها و…

حیطه‌های شغلی روان‌شناسان بالینی :

روانشناسان بالینی می‌توانند در مراکز مشاوره و کلینیک‌ها، مراکز مشاوره کودکان، بیمارستان‌های روانی، دادگاه‌های کودکان یا سازمان‌های نظارت بر بزهکاران،

درمانگاه‌های بهداشت روانی، مدارس، نهادهای مرتبط با روان‌پزشکی، زندانها، دانشگاه‌ها، پرورشگاه‌ها، کودکستان‌ها، کلینیک‌های درمان اعتیاد،کارخانه‌ها و انواع دیگر موسسات مشغول به کار شوند.

همچنین می‌توانند با کسب مجوزهای مربوطه اقدام به تاسیس مهدکودک و سرای سالمندان کنند.

تحصیلات مورد نیاز برای روانشناسی بالینی:

تحصیلات مورد نیاز برای این رشته کارشناسی ارشد یا دکتری روانشناسی بالینی می‌باشد.

مزایا:

  • کمک به دیگران برای غلبه بر مشکلاتشان می‌تواند برای فرد بسیار ارضا کننده باشد.

  • نیازها و چالش‌های متفاوت هر بیمار، روانشناس بالینی را وامی دارد که در جستجوی راه حل‌های ابتکاری و خلاقانه برآید.

  • امکان کار خصوصی وجود دارد.

معایب:

  • احتمال فشار کاری زیاد به دلیل طبیعت و ماهیت دشوار درمان.

  • سروکار داشتن با بیماران پر توقع، اهل جر و بحث و از نظر روانی ناپایدار.

  • صرف وقت زیاد برای هر بیمار.

نکته:

در نهایت شایان ذکر است که متخصصان مشاوره نیز وظایفی همچون روانشناسان بالینی دارند، هر چند که معمولا سروکارشان با اختلالات خفیف‌تر است.

ساعات کار

تمام روزهای هفته ۰۹:۰۰ تا ۲۱:۰۰

  ۸۸۲۱۷۰۸۸ – ۰۲۱

آدرس

در صورت نیاز جهت تعیین وقت مشاوره حضوری و تلفنی می توانید با شماره تلفن: ۸۸۲۱۷۰۸۸ – ۰۲۱ تماس حاصل فرمایید.

۱۳۹۸-۸-۱۸ ۱۷:۱۱:۵۱ +۰۰:۰۰

اطلاعات تماس

  • میدان ونک ، خیابان ملاصدرا ، بعد از بیمارستان بقیه اله ، پلاک 209 ، طبقه 5 ، واحد 18
  • ۸۸۲۱۷۰۸۸ – ۰۲۱

  • ساعت کارتمام روزهای هفته 09:00 تا 21:00